ਵੰਗਾਂ ਗੋਰੀ ਵੀਣੀ ਦੀ ਉਮੀਦ, ਛਣ 2 ਦੀ ਸੁਰਤਾਲ, ਪਵਨ ਚ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਵਿਹੜੇ ਦਾ ਸਾਜ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ। ਵੰਗਾਂ ਦੇ ਰੰਘਾਂ ‘ਚ ਸੱਤ ਰੰਗੀਆਂ ਪੀਘਾਂ ਦੀਆਂ ਰਿਸ਼ਮਾਂ ਪਈਆਂ ਚਮਕ ਮਾਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਨੇਰਿਆਂ ਚ ਰਾਹ ਦੱਸਦੀਆਂ ਨੇ ਰਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੰਗਾਂ- ਵੰਗਾਂ ਦੀ ਛਣਕਾਰ ਤੇ ਸੰਗੀਤ- ਮਾਹੀ ਨੂੰ ਘੱਲਿਆ ਸੱਸ ਤੇ ਦਿਉਰ ਤੋਂ ਓਹਲੇ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ- ਵੰਗਾਂ ਹੀ ਹਨ ਜੋ ਕਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਚ ਸਰਗਮ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਖਿਲਾਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਚੁੱਪ ਜੇਹੀ ਰਾਤ ‘ਚ ਸੁਰਾ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਵੰਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਲਾਈਆਂ ਤੇ ਵਸਿਆ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸੰਸਾਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਇਹ ਵੰਗਾਂ- ਵੰਗਾਂ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਮਾਹੀ ਲਈ ਲਿਖੇ ਰੋਸੇ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ-ਮੇਰੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ-

ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮਅਨੰਦ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੀ। ਜੇਕਰ ਕੁਝ ਨਾ ਲੱਭੇ ਤਾਂ ਸਾਹਿਤ ਸਭਾ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਹੀ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰੇਗਾ। ਜੇ ਫੇਰ ਵੀ ਗੱਲ ਨਾ ਬਣੇ ਤਾਂ ਦੂਸਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੇਈਮਾਨ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਆਖੇਗਾ। ਜੇ ਫੇਰ ਵੀ ਦਾਲ ਨਾ ਗਲ਼ੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੋਸੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਂ–ਬਾਪ ਦੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੀ, ਬਦਖੋਈ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਚੈਨ ਉਸਨੂੰ ਆਵੇਗੀ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਦੋਂ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਸਹਿਜ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਲਾਲਚਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਸਮਝਣ ਲਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਫਜ਼ੂਲ। ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਛੱਪੜ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਢਾਹੇ ਦੀ ਛਾਂ ਥੱਲੇ ਅਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁਸਤਾਂਦੀਆਂ ਮੱਝਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲੇ ਨਿਹਾਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਾਲੇ ਛੋਟੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਜਾਤੀ ਜਿੱਤਾਂ–ਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਕਾਂ ਵਿਚ ਬਦਲ ਕੇ ਅਪਣੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪਰਮਅਨੰਦ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰਮਅਨੰਦ ਦੀ ਕੋਈ ਉਤਲੀ ਜਾਂ ਹੇਠਲੀ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਥਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਉੱਠਦਾ ਹੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਭ ਭਟਕਣ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਅਨੁਸਾਰ, ‘ਬੇਫਜ਼ੂਲ ਭਟਕਣ।’

ਅਸੀਂ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਨਹੀਂ ਇਕ ਸੁਚੇਤ ਇਨਕਲਾਬੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਮੰਤਵ ਮਾਸੂਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਗੋਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਹਿਮ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਸਫਲ ਰਿਹਾਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਹੀ । ਉਹ ਇਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਸੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿਚ । ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇਸੇ ਹੀ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ।

ਚਾਰ-ਚੁਫੇਰੇ ਅੱਗਾਂ ਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਸਨ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਸੀ- 14 ਅਗਸਤ 1947 ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦਾ ਕੌਮੀ ਝੰਡਾ ਝੁਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ 15 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਤਿਰੰਗਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਿੱਛੋਂ। ਕਾਫਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਬੇਪਛਾਣ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ ਲੋਕ ਪਨਾਹਗੀਰ ਬਣ ਤੁਰੇ ਸਨ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮਾਰੋ-ਮਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਸਦੇ-ਰਸਦੇ ਲੋਕ ਉਜਾੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਓਸ ਦਿਨ ਗੱਡੀਆਂ ਨੇ ਮੁਸਾਫਿਰ ਨਹੀਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਢੋਹਣੀਆਂ ਸੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ। ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਗਵਾਹ ਕਲਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸਫ਼ਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਕਲਮਾਂ ਅੱਲਾਹ ਲਈ ਕੋਈ ਤੋਹਫ਼ੇ ਨਹੀਂ ਸਨ-ਅਦਬ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਤੇ ਲਿਖੀ ਇਕ ਅਮਿੱਟ ਵਾਰਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਰਲੋ ਵਰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਬੀਤਿਆਂ ਕੋਈ 57 ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬਚ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਏ-ਬੀਤੇ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਣਿਆਂ ਤਾਂ ਦਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਬੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਉਸ ਫਿਰਕੂ ਝਲੌਲ ਤੇ ਕੱਟ-ਵੱਢ ਸਮੇਂ ਵੀ ਭਾਰੂ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਾ ਦੁਖਾਂਤ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ। ਓਦੋਂ ਕਈ ਪੁਲ ਟੁੱਟੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਉਪਰੋਂ ਦੀ ਇਹ ਕਲਮਾਂ ਲੰਘੀਆਂ ਸਨ।

ਪ੍ਰੀਤ ਬਰਾੜ,ਰਾਜਸਥਾਨੀ ਦੁੱਧ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਕਰਜ਼ਦਾਰ।ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਦਾ ਰਾਜਸਥਾਨੀ ਮਹਿਮਾਨ।ਉਸਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਤੋਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਗਾਣੇਂ ਉੱਪਰ ਥਿਰਕਦੀਆਂ ਅੱਡੀਆਂ ਉੱਪਰ ਜਿਉਂਦੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਚਿਹਰਿਆਂ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਮਰਤਾ,ਹਰਕਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭਲ ਵਾਨੀ,ਸ਼ਬਦਾਂ ‘ਚ ਮਾਲਵਾ,ਇਹੋ ਕੁੱਝ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਲੇਕਿਨ ਉਹ ਤਾਂ ਇੱਕ ਗਾਇਕ ਹੈ।ਅੱਜ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਗਾਇਕ ।ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਗਾਣੇ ਵਿਕਦੇ ਨੇ,ਮੋਟਰ ਤੋਂ ਲੈ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੱਕ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਚੱਬ ਚੱਬਕੇ ਪ੍ਹੀਚਰਾ ਕੱਢਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਾਦ ਨਾਲ ਗਾਉਣਾਂ ਉਸ -ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਹਾਸਿਲ ਹੈ।ਉਹ ਨਵਾਂ ਮੁੰਡਾ ਹੈ।ਉਸਨੇ ਆਪਣਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਅਜੇ ਬਣਾਉਣਾਂ ਹੈ।ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੇਖਾਚਿੱਤਰ ਦੇ ਹਾਣ ਦਾ ਉਸਨੇ ਅਜੇ ਹੋਣਾਂ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੇ ਪਾਠਕਾਂ ਲਈ ਉਸਦੀ ਅੱਜ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਰਗੀਆਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕੁੱਝ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਨੇ,ਆਉ ਨਾਲ ਨਾਲ ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਹਾਂ,ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਰਾਜਸਥਾਨੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੋ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ :-

ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਮਰੀਕਾ ਨਾਲ ਸਿਵਲੀਅਨ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਸੰਧੀ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਵਿਵਾਦ ਕਾਰਨ ਕਾਮਰੇਡਾਂ ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਚੈਲਿੰਜ ਦਾ ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੇਤੂ ਰਹੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੁਰੱਤਪਸ਼ਨ ਅਤੇ ਵੋਟਾਂ ਖਰੀਦਣ ਦੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾਏ ਗਏ ਹਨ ਪਰ ਇਹ ਕੁਝ ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਨੇ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ‘ਤੇ ਲਗਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਦੇ ਨੋਟਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਨਾਲ ਲੋਕਤੰਤਰ ‘ਤੇ ਧੱਬਾ ਜ਼ਰੂਰ ਲੱਗਿਆ ਹੈ ਪਰ ਜਿਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀ ਮੀਡੀਏ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਉਸ ਨਾਲ ਸਿਾਅਸੀ ਆਗੂਆਂ ਦੇ ਵਕਾਰ ਨੂੰ ਸੱਟ ਵੱਜੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਉਹ ਆਪ ਜਿ਼ਮੇਵਾਰ ਹਨ।

‘ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ’ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਅਤੇ ਮਨ ਜੀ ਦੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨਾਂ ਹੇਠ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਫਿਲਮ ਹੈ।ਜਿਹੜੀ ਕਿ ਬਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੌੜ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਪਰ ਕਰਾਰਾ ਵਿਅੰਗ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਸੀਹਤ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਬਾਹਰਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਰਕ ਕਲਚਰ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲ਼ੈਂਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਨ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਮੁਲਕਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹਾਣ ਦੇ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਜਦੋਂ ਫਿਲ਼ਮ ਦਾ ਇੱਕ ਕਿਰਦਾਰ ਸਿੱਧੂ ਬੜੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਦਾ ਹੈ ‐ “ ਮੈਂ ਆਪਣਾਂ ਪਿੰਡ ਬਦਲਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਏਧਰ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਬਦਲ ਗਿਆ ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਪੰਜਾਬ ਬਦਲਦਿਆਂ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗੀ” ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਸਾਰੀ ਫਿਲਮ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਅਥਾ ਸਾਹਮਣੇਂ ਲਿਆ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।ਇੱਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਮਨ ਜੀ ਦੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਦਾ ਅਗਲਾ ਮਣਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਪਣੇਂ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰਦੇ ਹਨ।

ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘੜੀ ਪਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰਜੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਦੇ ਤੇਜ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਹਾਸੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤਰਾਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸੱਥਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕਿ ਮਰਾਸੀਆਂ ਜਾਂ ਭੰਡਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਸਗੋਂ ਬਟਨ ਨੱਪ ਕਿ ਚੈਨਲਾਂ ਉਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਹਾਸੇ ਦੀ ਨਕਲੀ ਬਾਰਸ਼ ਵਿਚ ਭਿੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹਾਸੇ ਦਾ ਮੂਲ, ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰ ਛੁਪੀ ਪਈ ਸਿਆਣਪ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਹਸਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਾਕਫ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਥੋਕ ਵਿਚ ਹਾਸ ਰਸ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਹਾਸਾ ਥੋੜ ਚਿਰਾ ਤੇ ਓਪਰਾ ਓਪਰਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਜਾਣਕਾਰ ਦੀ ਜੱਗ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੋਈ ਅਗਿਆਨਤਾ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੇਰ ਤਕ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਪਰ ਕਿਸੇ ਮਹਿਕਮੇ ਤੇ ਨਕਲੀ ਮਰਾਸੀਆਂ ਦਾ ਲੱਗਿਆ ਤਵਾ, ਝੱਟ ਦੇਣੇ ਹਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਆਜੋਕੇ ਭੰਡਾਂ ਨੇ ਪੈਸੇ ਦੇ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਅੰਬਾਰ ਲਗਾ ਲਏ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਗਰੀਬੀ ਉਦੋਂ ਜੱਗੋਂ ਛੁਪੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਦੋਂ ਇਹਨ੍ਹਾਂ ਚੋਂ ਕਈ ਬੇਮੁਹਾਰੇ ਹੋਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਤੇ ਲੱਚਰਤਾ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਟੱਪ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਈ! ਪੈਸੇ ਕਮਾਓ ਪਰ ਕੰਧਾਂ ‘ਚ ਲੱਗੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਖੋਰੇ ਵਾਂਗ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਨਾ ਖੋਰੋ। ਸਾਨੂੰ ਹਾਸਿਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਲੋੜ ਹੈ ਪਰ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰਲੇ ਨੂੰ ਹਸਾਓ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ।

ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਲੋਕ ਰਾਜ ਦਾ ਚੌਥਾ ਥੰਮ ਹੈ। ਇਸ ਥੰਮ ਦੀ ਮਜਬੂਤੀ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਕੁਝ ਵਿਰਲੇ ਸੂਝਵਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਜਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਮੀਡੀਆ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਕੁਝ ਗਿਣੇ-ਚੁਣਵੇਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਜਾਂ ਪੇਪਰ ਹੀ ਜਹਿਣ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੇਪਰਾਂ ਦੇ ਸੰਚਾਲਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਮਵਰ ਪੱਤਰਕਾਰ, ਜਰਨਲਿਸਟ ਵੀ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਗਿਣੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਭਵਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਪੁਰਬਾ ਦਾ ਨਾਮ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਜਾਣਿਆ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਨਾਮ ਹੈ।

ਹਾਕਮ ਬੱਖਤੜੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਲਜੀਤ ਕੌਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਕੋਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਬੱਚਾ-ਬੱਚਾ ਇਸ ਜੋੜੀ ਦਾ ਵਾਕਫ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇਹ ਦੋਗਾਣਿਆਂ ਦੀ ਹਿੱਟ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਇਕ ਕਾਮੇਡੀਅਨ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਵਧੀਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿਉਂਕਿ ਅਖਾੜੇ ਸਮੇਂ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹਾਸੇ-ਮਜਾਕ ਨਾਲ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਐਰੇ-ਗੈਰੇ ਕਲਾਕਾਰ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਜੋੜੀ ਦਾ ਕਮਾਲ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਮਿਲਣੀ ਵਿਚ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣਾ ਹੱਸ ਕੇ ਮਿਲਣਾ ਹਾਕਮ ਦੀ

ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਐ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਫਗਵਾੜੇ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਆ ਕਾਲਜ ‘ਚ ਬੀ ਐੱਡ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਹੀ ਉਸ ਪੱਧਰ ਦੀ ਸੀ ਕਿ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਗੰਭੀਰ ਜਿਹੇ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਬਾਦ ‘ਮਾਸਟਰ ਜੀ’ ਅਖਵਾਉਣ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦੈ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਲਾਚੜਪੁਣਾ ਜਾਗਦਾ ਤਾਂ ਬੇਇੱਜਤੀ ‘ਖਰਾਬ’ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰੋਂ ਦੜਹ ਜਿਹੀ ਵੱਟ ਲੈਣੀ। ਪੈਂਤੀ ਕੁ ਜਣਿਆਂ ਦੇ ਸੈਕਸ਼ਨ ‘ਚ ਅਸੀਂ ਬਾਰਾਂ ਤੇਰਾਂ ਮੁੰਡੇ ਹੀ ਸਾਂ ਬਾਕੀ ਸਭ ‘ਭੈਣਜੀਆਂ’ ਹੀ ਸਨ। ਜਿਆਦਾ ਲੜਕੀਆਂ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਹੀ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜੋਤਿਸ਼ ਦੀ ‘ਦੁਕਾਨ’